Ο όρος μύηση παρεξηγείται συχνά. Δεν αποτελεί απλώς μια επίπονη μυητική τελετή ή μια επίσημη τελετουργία εισδοχής. Αποτελεί μια νέα αρχή, μια αφύπνιση, ένα βήμα που κάνουμε όταν έχουμε πάρει τη συνειδητή απόφαση να προχωρήσουμε, να γίνουμε κάτι περισσότερο απ' αυτό που είμαστε. Παρότι πνευματικής φύσης, η μύηση διαφέρει από τη θρησκεία με πολύ θεμελιώδη τρόπο, που στο βιβλίο μου Άγγελοι, Δαίμονες και Θεοί της Νέας Χιλιετίας, προσπάθησα να εξηγήσω:
Η μύηση αποτελεί αφετηρία κι όχι ανταμοιβή για έναν άθλο, ούτε επισφράγιση ενός κατορθώματος, ούτε τρόπαιο ειδημοσύνης. Η μύηση αποτελεί μια αρχή και όταν ορίζουμε μια αρχή, απαραιτήτως ορίζουμε και ένα τέλος. Ο θάνατος είναι η αναπόφευκτη ποινή που πληρώνουμε επειδή επιτρέψαμε στον εαυτό μας να γεννηθεί. Η αξιοπρέπεια του ταξιδιού της ζωής ανάμεσα σε αυτά τα δυο μεγάλα ορόσημα αποτελεί τη μοναδική αποζημίωση που μας προσφέρεται γι' αυτό το πεπρωμένο.
Οι αμύητοι δεν ορίζουν ούτε τη γέννηση, ούτε τη ζωή, ούτε το θάνατο. Σαν υπνοβάτες, περπατούμε τυφλά σε κωματώδη κατάσταση από το λίκνο της γέννησης μέχρι τον τάφο- η χλομή σκιά μας κάνει παντομίμα αλλά ποτέ δεν βιώνουμε τις περιπέτειες του ταξιδιού του μυημένου. Όπως και τα άλλα θηλαστικά, γεννιόμαστε, ζούμε και πεθαίνουμε. Αλλά, όμως, αν δεν καταβάλλουμε συνειδητή προσπάθεια να αφυπνιστούμε, αν δεν δαμάσουμε τη δύναμη της θέλησης μας, δεν θα κάνουμε τα πρώτα βήματα προς το πνευματικό ξανάνιωμα και όπως λέει ο Όμηρος, «ευτυχής όποιος απ' τους γήινους ανθρώπους τα χει δει. Ο αμύητος όμως στα ιερά κι ο αμέτοχος δεν έχει όμοια μοίρα ακόμα και νεκρός στο μουχλιασμένο σκότος».
Η πορνεία μπορεί να είναι το αρχαιότερο επάγγελμα στον κόσμο αλλά ο αρχαιότερος πνευματικός θεσμός είναι σίγουρα η μυητική κοινωνία. Οφείλω να διαφωνήσω ταπεινά με εκείνους που θα ισχυριστούν ότι η θρησκεία είναι αυτή που κατέχει τη συγκεκριμένη περίοπτη θέση.
Η θρησκεία απλώς στοιχειώνει τον εξώτερο περίβολο του μεγάλου ναού της μύησης και βαστά το μυστήριο σε απόσταση. Η θρησκεία παίρνει το τυχαίο νήμα της αλήθειας που έφερε ο άνεμος από τη μυητική αίθουσα και με ψυχωτικό τρόπο υφαίνει και ξηλώνει δόγματα και πιστεύω, ολόκληρα υφαντά από ελπίδα, μίσος και διαρκή παραζάλη.
Η θρησκεία εκθειάζει το μυστήριο ως άγνωστο μυστικό που πρέπει να σφραγιστεί μέσα σε γυάλα, σαν το πτώμα μιας μαγεμένης πριγκίπισσας, για να αποτελέσει αντικείμενο δέους και λατρείας από απόσταση.
Από την άλλη μεριά, η μύηση απαιτεί άμεση συμμετοχή και απαιτεί από τον καθένα να σπάσει τη γυάλα και να φιλήσει φλογερά το μυστήριο στο στόμα, να το προσεγγίσει σαν ερωμένη που θα προσφέρει τα κάλλη της σταδιακά και γλυκά. Ναι, θα το κάνει, αλλά σε αυστηρή αναλογία με την εξελισσόμενη ικανότητα μας και την αξία μας να δεχτούμε αυτά τα κάλλη.
Γι'αυτήν τη νέα γενιά μυημένων στον Τεκτονισμό, τα μυστικά της Τεκτονικής Τέχνης δεν αποτελούν βήματα, σύμβολα και μυστικούς κωδικούς μιας λέσχης εκκεντρικών, αλλά συνιστούν ένα θεμελιωδώς βαθύτερο μυστικό που αφορά την ιστορία του πολιτισμού και τη φύση της ανθρώπινης ψυχής. Αποτελούν ένα θησαυρό κρυμμένο εδώ και αιώνες, ένα μυστήριο που περιμένει να αποκαλυφθεί από όποιον είναι αρκετα τολμηρός για να τραβήξει το πέπλο.
Lon Millo DeQuette
Αναζητώντας το Κλειδί του Σολομώντα
εκδ. Αρχέτυπο
