10 μήνες χωρίς αναστολή στη λογική.

Βλέπω από το πρωί πολλά χιουμοριστικά post για την καταδίκη του γέροντα Παστίτσιου, σε 10 μήνες φυλάκιση με αναστολή για εξύβριση θρησκεύματος κατ' εξακολούθηση .

Το σίγουρο είναι ότι πίσω από όλα τα ευφυή κωμικά σχόλια κρύβεται μια τραγική αλήθεια: καταδικάστηκε ένας άνθρωπος γιατί τόλμησε να σατιρίσει όχι μόνο έναν (προφανώς αμόρφωτο) παπά αλλά κυρίως το εμπόριο που έχει στηθεί γύρω από το προσωπό του.

Όμως αντίστοιχα η σάτιρα π.χ. του Λαζόπουλου, σε πολιτικά πρόσωπα με αισχρούς χαρακτηρισμούς και υπονοούμενα (βλ. Μέρκελ, Παπανδρέου που τους παρουσίαζε με στολές ναζί) δεν έπρεπε να ξεσηκώσει την ελληνική Δικαιοσύνη; Οι ρατσιστικοί λόγοι του Άνθιμου για τους ομοφυλόφιλους ή για τον Εβραϊκό τουρισμό που αναπτύσσεται στην Θεσσαλονίκη δεν ενόχλησαν το Νομικό σύστημα; Αλλοίμονο αν μιλήσουμε για τον μόνιμο μισαλλόδοξο Αντιτεκτονικό λόγο του Πειραιώς και Φαλήρου Σεραφείμ!
Αλήθεια! Δεν προβληματίζει κανέναν το ότι η θρησκεία και οι εκπροσωποί της βρίσκονται συνέχεια στο απυρόβλητο;

Γιατί η ενόχλησή μας περιορίστηκε στη σάτιρα του θρησκεύματος;

Η σάτιρα δεν περιέχει και την βλασφημία στα θεία; Αυτό είναι γνωστό από την εποχή του Αριστοφάνη. Άλλωστε το χιούμορ είναι άλλο ένα δυνατό εργαλείο του λόγου για να τονίζουμε τα κακώς κείμενα. Να υποθέσω οτι η Εκκλησία, τόσο το έμψυχο δυναμικό της, όσο και η ίδια σαν οργάνωση, δεν κάνει λάθη;

Δεν έπρεπε η Εκκλησία πρώτη να συγχωρέσει τον αμαρτωλό “Παστίτσιο” και να ζητήσει να μην τιμωρηθεί; Αυτή δεν είναι η έννοια της χριστιανικής συγχώρεσης;
Δεν θα αποδείκνυε έτσι την πνευματική της ανωτερότητα; Μήπως πάλι αυτή βγήκε χαμένη από αυτήν την υπόθεση; Μήπως πάλι δεν έδωσε την εντύπωση απλά μιας δογματικής οργάνωσης που είναι έρμαιο των κατωτέρων αισθημάτων της: μίσος, ικανοποίηση από την παραδειγματική τιμωρία ενός συμπολίτη της κτλ.;
Θα τολμήσω να πω αυτό που όλοι υποψιάζονται: οι πιο πιστοί ορθόδοξοι χριστιανοί, οι περισσότερο τυφλοί από τα πιστεύω τους, ευχαριστήθηκαν από την απόφαση αυτή. Γιατί είναι πωρωμένοι. Καλωσορίζουν ηδονικά την τιμωρία αυτή. Θεωρούν οτι πήραν το αίμα τους πίσω.

Μόνο θρησκεία και καθόλου ηθική.

Αναρωτιέμαι όμως, το Τριμελές Πρωτοδικείο Αθηνών δεν σκέφτηκε οτι με την απόφασή του αποδεικνύει οτι το κράτος μας απέχει πολύ από το να χαρακτηριστεί κοσμικό;
Ίσως το αίτημα διαχωρισμού Εκκλησίας – Κράτους να είναι πιο επίκαιρο από ποτέ. Ίσως και όχι. Μιας και την ίδια ώρα ο πρωθυπουργός της χώρας αυτής “μιλάει ακόμα και με τον θεό”.