Όταν οι Ευκάλυπτοι Θροΐζουν Στις Αλλέες

«... Μη πητε λοιπόν ποτέ, oτι ο ποιητής αυτός δεν είχε ιδανικά,
και την υστάτην πραξιν του δειλίαν μή τήν πήτε,
μά πάντοτε νά ένθυμησθε,
ιδίως oταν οι ευκάλυπτοι θροϊζουν στις άλλέες
και βλέπετε κάποιον κατάκοπον είς τήν σκιάν των νά κοιμάται,
πάντα νά ένθυμησθε οτι αυτό πού λέγεται Ειμαρμένη
από δρόμους πολλούς μας έρχεται καί προς σημεία απροσδόκητα συχνά πηγαίνει...

Μή πήτε, λοιπόν, ποτέ, οτι ο νέος αυτός δεν είχε ιδανικά,
διότι έσκυψε πολύ στο χείλος των αβύσσων
(οπως αυτοί πού κυνηγούν στά αλπικά βουνά,
στην άκρη άκρη των κρημνών τά έντελβάις),
άκούων μέ φρίκην από υψηλά τους στόνους
και τάς οίμωγάς της Οικουμένης, ένώ,
μέσ' στην ψυχή του αντηχούσαν ίσως νεροσυρμοί κρυστάλλινοι
καί ήχοι θεσπέσιοι των Παραδείσων...

Μή τόν ξεχνάτε λοιπόν τόν νέον αυτόν, το κάθετον τοΰτο
λάβαρον της θλίψεως καί του θανάτου...»

Απόσπασμα από το ποίημα του Ανδρέα Εμπειρίκου
«Όταν οι Ευκάλυπτοι Θροΐζουν Στις Αλλέες»
εκδ. Οκτάνα