Χριστιανοί

Μετάλλινο φυλακτήριο περιβραχιόνιο με έξι παραστάσεις απο τη ζωή του Χριστού

(Αν.Μεσόγειος, 6ος-8ος αιων)

Ο Χριστιανισμός γεννήθηκε σε ένα περιβάλλον ήδη πεπεισμένο για την ύπαρξη υπερφυσικών δυνάμεων που διαιρούνταν, ακολουθώντας την περσική δαιμονολογία, σε αγαθές και κακές. Μετέτρεψε λοιπόν τα καλά πνεύματα σε αγγέλους του δικού του Θεού και τα κακά σε δαίμονες, όπου συμπεριλήφθηκαν οι ειδωλολατρικοί θεοί. Όλα τα ευνοϊκά γεγονότα που επιτύγχαναν οι εκπρόσωποι του Χριστιανισμού με προσευχές, τελετές, φυλακτήρια, εικόνες, λείψανα ήταν θαύματα που πραγματοποιούνταν με τη βοήθεια των αγγέλων. Ό,τι ανάλογο έπρατταν οι ειδωλολάτρες ήταν μαγεία με τη σύμπραξη των δαιμόνων.
Ο Ιησούς ήταν ο θεμέλιος λίθος της χριστιανικής θαυματουργίας. Οι εκκλησιαστικοί συγγραφείς υποστήριζαν ότι ήταν ανώτερος από κάθε μάγο, γιατί είχε πραγματοποιήσει σημεία και τέρατα πριν από τη γέννηση του. Έκανε τους προφήτες να αφηγηθούν τα γεγονότα της ζωής του και άλλες σχετικές πληροφορίες πριν από τον ερχομό του στη γη.
Οι οπαδοί του τον Β' μ.Χ. αιώνα διέπρατταν στο όνομα του και με τη δύναμη του τόσο απίστευτα θαύματα, ώστε προσηλύτιζαν φανατικούς πολυθεϊστές, αστρονόμους αστρολόγους, μάγους, προγνώστες και μάντεις, όπως ο πεθερός του αυτοκράτορα Αδριανού Ακύλας.
Η προσοχή ανθρώπων με τα ενδιαφέροντα του Ακύλα επικεντρωνόταν πλέον στη θρησκεία και στους ιερείς που θα επιδεικνύονταν ισχυρότεροι των άλλων στη θαυματοποιία.
Από την άλλη πλευρά, οι Χριστιανοί, όντας μέλη μιας ακόμη μυστηριακής θρησκείας και επειδή ασκούσαν τη λατρεία τους μυστικά την εποχή που ακόμη κρύβονταν, κατηγορήθηκαν για διάπραξη φρικτών πράξεων γοητείας. Ιδιαίτερα συντέλεσε σ' αυτές τις κατηγορίες η πίστη των Ρωμαίων πως οι βιαιοθάνατοι ήταν δαίμονες με ισχυρές δυνάμεις και αποτελούσαν πνεύματα ιδανικά για άσκηση νεκρομαντείας. Έτσι οι Χριστιανοί, που λάτρευαν τον εσταυρωμένο Ιησού και τους μάρτυρες, θεωρήθηκαν ως γόητες και μάγοι.
Επί της αυτοκρατορίας του Βαλεριανού (Γ' μ.Χ. αι.), ο οποίος αρχικά ήταν ευνοϊκός προς τους Χριστιανούς, ο Αιγύπτιος αρχιερέας στη Ρώμη προσπάθησε να τους συκοφαντήσει ως γόητες, με αφορμή τις μυστικές τους τελετουργίες περιγράφοντας αυτές ως εξής: «άποσκευάσασθαι δε παρέπεισεν αύτω (τον αυτοκράτορα Βαλεριανό) δάσκαλος και των απ' Αιγύπτου μάγων άρχισυνάγωγος τους μεν καθαρούς και οσίους άνδρας (δηλ. τους χριστιανούς) κτείνεσθαι και διώκεσθαι κελεύων ως αντιπάλους και κωλητάς των παμμιάρων και βδελυκτών έπαοιδών υπάρχοντας (καΐ γαρ είσίν και ήσαν Ικανοί, παρόντες και δρώμενοι και μόνον εμπνέοντες και φθεγγόμενοι διασκεδάσαι τάς των άλιτηρίων δαιμόνων έπιβουλάς), τελετάς δε άνάγνους και μαγγανείας έξαγνίστους καΐ ιερουργίας ακαλλιέργητους έπιτελεϊν υποτιθέμενος, παΐδας αθλίους άποσφάττειν και τέκνα δυστήνων πατέρων καταθύειν και σπλάγχνα νεογενή διαιρεΐν και τα τοΰ θεοΰ διακόπτειν και καταχορδεύειν πλάσματα, ως εκ τούτων εύδαιμονήσας».

Η εξέλιξη της Μαγείας από την αρχαιότητα έως τους πρώτους χριστιανικούς αιώνες
Αναστασία Δ. Βακαλούδη
εκδ. Κέδρος