Το όνομα του Θεού

Τη γνώση του ονόματος του Θεού, έτσι όπως αυτό δόθηκε στον Μωυσή, από παλιά περιέβαλλε σεβασμός και δέος. Υπήρχε μάλιστα και ρητή απαγόρευση σχετικά με το Τετραγράμματο (σεμχα-μεφοράς), καδώς και τιμωρίες βαριές. Στη Συναγωγή το όνομα αντικαδιστούσε το επίθετο «Κύριος» (Αδωνάι), ενώ η σωστή τεχνική της προφοράς του περνούσε προφορικά και με τρόπο κρυφό από τους Σοφούς στους μαθητές τους.
Τον καιρό της Μισνά, όμως, η προφορά του κάποτε επιβαλλόταν, ιδιαίτερα ανάμεσα σε φίλους.
Ο λόγος για αυτήν την προτροπή ήταν για να ξεχωρίζουν οι Ισραηλίτες από τους Σαμαρείτες, αφού οι τελευταίοι συνήθιζαν να αναφέρονται στο Θεό ως «το Όνομα».
 Από την Ελληνιστική περίοδο ακόμη, τόσο Ιουδαίοι όσο και άλλοι χρησιμοποιούσαν θεϊκά ονόματα παρμένα από το κείμενο της Τορά για μαγικούς σκοπούς. Ο Ναχμανίδης, ένας από τους πρώτους καμπαλιστές, γύρω στο 1200 δήλωνε ότι υπάρχουν βιβλία τα οποία πραγματεύονται τις θεουργικές χρήσεις αυτών των ονομάτων. Το κείμενο της Τορά πιστευόταν ότι είναι τόσο ιερό, όσο ένας ζωντανός και άγιος οργανισμός, φτιαγμένος από ονόματα του Θεού και συνιστώντας έτσι το ένα πιο ιερό όνομα. Αν έστω και ένα γράμμα παραλειπόταν, ο κόσμος όλος θα καταστρεφόταν. Αυτές τις αντιλήψεις παρέλαβε ο κύκλος των καμπαλιστών της Χερόνα κατά το 12ο και 13ο αιώνα, καθώς και ο συγγραφέας του Ζοχάρ, διακηρύσσοντας πως όλη η Τορά είναι ένα άγιο και μυστικό όνομα. Μάλιστα, σύμφωνα με άποψη παλιά, από τον καιρό της Μισνά, η Τορά προϋπήρχε του κόσμου και δια αυτής ο Θεός δημιούργησε τα πάντα. Τη χρήση των θεϊκών ονομάτων προώθησε και ο Ραβί Γιοσήφ Τζικατίγια και ο Αβραάμ Αμπουλάφια. Στο σύστημα εκστατικής Καμπάλα του τελευταίου κατέχουν την πρώτη θέση. Ήταν ο Μεναχέμ Ρεκανατί, όμως, εκείνος που θεώρησε ότι στο Όνομα του Θεού περιέχονται όλες οι εκδηλώσεις, καθώς και οι θεϊκές δυνάμεις.
Αυτό κατά τη γνώμη του ήταν το μυστικό νόημα του αληθινού ονόματος του Θεού.
Το έδαφος για αυτές τις αντιλήψεις είχαν προετοιμάσει οι μυστικοί των Ανακτόρων, οι οποίοι συνέδεαν το όνομα, τη Δόξα, τη Σεκινά και το Δένδρο της Ζωής με τον ίδιο το Θεό. Κατά συνέπεια, η μετοχή στο όνομα του Θεού σήμαινε επίσης και τη μετοχή στα μυστήρια του μυστικού του σώματος (γκουφ χα-σεκινά), της δόξας και της κρυμμένης γνώσης της Τορά και του Δένδρου της Ζωής.

Κ.Θ. Ζάρρας
Δρ. Θεολογίας
Το Δέντρο των Ψυχών
Εκδ. Αρχέτυπο